| تبليغات | X |
براي پدرشاعرم "مجيد عابدي" كه دو سال پيش از تولد من خواب ديده بود خدا به او دختر شاعري داده است.... يك خواب كه شاعر راه مي رفت ! خواب ديده ام پشت رودخانه هاي جهان آرامشي است و من در غوغايي آرام به موج نشسته ام و خنده هايم درآغوش چشمانت آرام گرفته اند... خواب ديده ام كه تاريك راه مي روم! و هيچ ابري گلوي خسته ام را گريه نمي كند... مي دانم دلگير مي شوی
خواب ديده ام كه در خواب آسمان به خواب رفته ايم! - تو را باغي از ستاره به رويايي كال برده است و من مرده ام تا تو سوگوار ستاره اي باشي كه پشت رودخانه هاي جهان به خواب رفته است...
+
نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 20:2 توسط مارال عابدی
|
دنبال جایی بودم که دنیایی باشد برای ساختن دنیاهایی دیگر... دنیاهای رام روح آدمیزاده ای که می خواهد باغ را در برگی به تماشا بگذارد... دنیاهایی که جای توافق کامل آفریده ها و آفریدگار باشد....
حافظ
شاهنامه
صادق هدایت
ادبستان
حمید مصدق
فریدون مشیری
احمد شاملو
فروغ فرخزاد
آرشیو پیوندهای روزانه
