| تبليغات | X |
مي دانم كه مي خواهم چيز سختي بگويم ولي نمي دانم چرا اينهمه درمانده ام كه به سادگي از بيان حتي يك جمله آن چيز سخت هم عاجزم!... اصلا بگذاريد راحتتان كنم، يك معلم خيلي خيلي خيلي عزيز دارم به نام خانم "مرضيه هاشمي زاده".... اين همه پرت و پلا كه دارم مي گويم همه اش براي اين است كه بگويم، خانوم معلم: خيلي خيلي خيلي برام عزيزي..... حالا اگر خواستيد، اين شعر را كه خودم را توي آن قايم كرده ام تا با يك قايم موشك بازي خودم را به دامان مهرباني هايش پرتاب كنم، بخوانيد.... . ترانه اي براي ماه از محاق كه بر مي آيي لبخندت شعرهايم را به ناقوس مي كشاند آه، ترانه ي روشن واژه هايم را در كدام بركه مي شويي؟... امشب در اساطير واژگون حرفهايت به كنكاش ايستاده ام و غرور تمام شعر هاي من در جستجوي تو ديوانه به مهتاب دويده اند.... از محاق كه بر مي آيي.......
+
نوشته شده در دوشنبه هشتم بهمن 1386ساعت 21:22 توسط مارال عابدی
|
دنبال جایی بودم که دنیایی باشد برای ساختن دنیاهایی دیگر... دنیاهای رام روح آدمیزاده ای که می خواهد باغ را در برگی به تماشا بگذارد... دنیاهایی که جای توافق کامل آفریده ها و آفریدگار باشد....
حافظ
شاهنامه
صادق هدایت
ادبستان
حمید مصدق
فریدون مشیری
احمد شاملو
فروغ فرخزاد
آرشیو پیوندهای روزانه
